Afgelopen weekend ben ik met Indira naar Avatar 3D geweest. We hebben na afloop even kort gehad over de dialectiek van de film. Is hiervoor een andere dialectiek, andere narratologie nodig dan bij een ‘ouderwetse’ 2D film? En zoja, wat is er veranderd? Welke ‘nieuwe regels en wetten’ heeft James Cameron moeten toepassen?
Cinematografisch gezien is deze film een onbetwiste mijlpaal: de CGI en motion capture waarmee een moderne versie van de rotoscope techniek is ontwikkeld zijn simpelweg verbluffend. Rotoscoping is een animatie techniek waarbij live action film movement wordt overgetrokken.
Het 3D-effect is cool maar ook af en toe wat vermoeiend door de snel wisselende perspectieven in één frame. De kleuren zijn geweldig en de Na’vi’s en Avatars geloofwaardig. Terug naar mijn vraag:
Welke ‘nieuwe regels en wetten’ op het gebied van dialectiek en narratologie heeft James Cameron moeten toepassen?
Ik heb er nog niet concreet een onderbouwd antwoord hierop. Meer onderzoek zal een antwoord kunnen formuleren.
Andere interessante artikelen:
1. Avatar: The Density of Being, 2. Avatarship and the New Man: Reading Ideology, Technology and Hope, 3.Two Vectors of Avatar’s Cinematic Achievement: Affect and Space Interface, 4.Is the Medium the Message? Avatar’s Avatar, 5. Peking Opera and the Aesthetic Freedoms of Avatar.
It‘s quite in here! Why not leave a response?